در پیچ و تاب گیسوانت گم میشوم هر شب و هر روز
و تو نغمه ای تازه سر می دهی از عشق و دلدادگی
شاید راز سکوت من همین است
شاید هیچ وقت نبودنت را حس نکردم.. حس تلخ تنهایی
همیشه بوده ای ...
زمستانها دستهایت پناه کرخی و سرما بود و قدم هایت حامی لغزش های کودکانه ام
با تو همیشه بهار است ..
و من هنوز سرد و کرخ چشمهایم را با شب های بلند نگاهت ارام می کنم
و پاییز پادشاه رنج و تنهایی
همقدمان می شود
همسفر راه های طولانی مان سنگفرش خیایانهای پوشیده از برگهای زرد و خشک می شوند
و تو هنوز هستی ..  تو همینجایی ..هرجا که هستم
و من میان نگاه های گاه و بیگاهت واژه عشق را احساس ميكنم
دفتر خاطراتمان همین جاست.. همین اسمان.. همین دلکشی اشک
تو همین جایی و من هنوز باور نمی کنم
نگاهت هنوز طعم باران می دهد
و من هنوز عاشق بارانم ..
می دانی چند پاییز پشت پنجره گذشت ؟
و هنوز پاییز همانطور خیس و خسته مرقد ارزوهای ناتمامان می شود
و من.. هنوز دوست دارم
با چشمهای بسته صدای قدم هایت را انتظار بکشم
هنوز دوست دارم همقدم نگاهت پاییز را تجربه کنم
 
خستگی ات بهانه ي تنهایی هایی ست که واهمه دیروزمان بود
 و من ..........
هنوز بهانه ای هستم که نگاهت ر از زمین برگیری و با چشمهایم اشتی دهی
هنوز هستم وقتی نا شکیبانه سر بر می گردانی و راهت تغییر می کند  
و من می مانم و سکوت لبخند ..هنوز انقدر مهمی که نبودنت دلواپسم کند
و دلواپسیم لبخند را مهمان سکوتت....
و من هنوز همین جا هستم کنار تو ...و تو هنوز همقدمم هستی
حتی همین قدر خسته و درمانده
و من می دانم فراموش نخواهیم کرد
و فراموش نخواهد شد ....
نمی دانم سر انجام قصه مان چه خواهد شد
اما لبخند می زنم چون پایان تمام انتظارمان همین روزهاست
و تو... نمیدانم چرا حتی لبخند هاییت را دریغ می کنی
نميدانم...........اما ميدانم كه هنوز پاييز را دوست دارم